Van onderen

Zeilboot in jachthaven
Van onderen

Er is dus een hoop gebeurd… aan mijn boot dan welteverstaan. Om toch de hoop op een goede quarantaine plek te houden, is er veel ge-heen-en-weert tussen Alkmaar en Hoorn. Waar je normaal gesproken in goede conditie dit klusje in een paar dagen kunt afmaken, heb ik toch te maken met een lijf dat minimaal niet optimaal is.

Dus de klus werd opgehakt in kleine stukjes, dagelijks een stukje doet ook de truc. Het gaf in ieder geval een beetje afleiding. Natuurlijk wel iedere dag geëvalueerd of de jachthaven nog veilig genoeg was om te werken. Met het mooie lenteweer en de dreiging van boten te water, werd het langzamer steeds drukker in de jachthaven en was mijn klus mooi op tijd klaar.

Ook moet ik een realist zijn en heb ik al geconstateerd dat dit griepje niets voor mij is.

Uit veiligheid ben ik dus volledig in quarantaine gegaan, laat ik mijn boodschappen in de voortuin bezorgen door mijn broer en probeer ik met zo min mogelijk mensen daadwerkelijk in contact te komen. Omdat ik voorzie dat dit feestje nog wel eventjes duurt heb ik me nog niet overgegeven aan Netflix. Dat kan altijd nog!

Ik vul nu mijn tijd met wat schrijfwerk dat nog op de kast lag en een paar websites die ik anders wilde. Het eerste resultaat is er: de website otterig.nl over alles wat er schrijvenderwijs in mijn leven passeert. Vooralsnog staat alleen het prijswinnendeverhaal “halve wind naar pampus erop, maar dat gaat binnenkort veranderen.

Het is namelijk best wel druk in huize Otter, zeker gezien het heersende quarantaine regime. Houd namelijk wel in dat ook de huishoudelijke hulp er niet meer inkomt. Zoonlief heeft de verstandige keus gemaakt om tijdelijk bij de familie van zijn vriendin in te trekken… zo’n kop zou ik ook hebben op die leeftijd… Al moet ik eerlijkheidshalve ook zeggen dat het als voordeel heeft dat ik hem niet zo’n streng regime hoef op te leggen.

Op televisie zie ik beelden van mensen die thuiswerken, ik vraag me stiekem af waar ze de tijd vandaan halen want bij mij blijven de klusjes opstapelen. Ik wil de schuur nog opruimen, de belastingaangifte invullen, moet nog iets met die boot in de voortuin en heb nog een bucket list om af te werken…

Ik wil, ik wil…eh.. een stukje bewustwording. Ik schrik van de onachtzaamheid waarmee de mensheid dit virus niet bestrijdt. De koude rillingen bij de televisiebeelden uit minder ontwikkelde gebieden waar kennelijk ook Amerika toebehoort. Maar bovenal wil ik het meemaken, dat we er als mensheid sterker uitkomen, onszelf beter organiseren en mijn steentje daaraan bijdragen.

Ik realiseer me dat mijn kansen om dit doel te behalen groter zijn als mijn wereld nu even kleiner is! Pas op de plaats en gewoon doen wat ik eigenlijk altijd al doe, van een afstandje kijken hoe het steeds allemaal toch weer goed komt, al meet ik sinds kort wel of dat afstandje minimaal 1,5 m is!

 

Deel volg of reageer:
Whatsapp

Voorwaarts

Tjonge jonge, wat gebeurt er een hoop in de wereld. Schreef ik op zeldzame ziektedag nog in de trant van “Het is maar een griepje! ” Bleek niet alleen ik, maar de hele wereld flink in de prijzen te zitten.

Ik was niet helemaal blond, uit diverse publicaties op braindad.nl had ik al verklapt dat er iets leuks uit China kwam wat dit keer niet vanzelf stuk ging en zelfs op mijn eigen website had ik een goede uitleg over het vaarklaar maken van mijn boot.

Met de dreiging van een “lokdown “kwamen er een paar klusjes in het vaarseizoen in het gedrang. Toch heb ik met de geweldige hulp van mijn risicogroepmoeder, mijn werkte in een Kinderparadijszoon en mijn grote broer omdat het toch een familiebedrijf blijft, de boot en de motor in het gareel gekregen.

Wat overblijft is fine tunen, een beetje gemorste verf met wat terpentine weghalen en als het kan nog een poetslap erlangs, al glimt het schip nu al tegen je op.

Er ging een hoop tijd in zitten, precies in de week dat ik ook nog eens de uitslag van de Europese Eular schrijfwedstrijd kreeg. Ook in de week dat toevallig alle computer server contracten vanuit mijn bedrijfzame leven afliepen. Vandaar ook de enorme foutmeldingen en certificaatfouten. Een ongeluk komt nooit alleen.

Laat ik vanuit het diepst van mijn hart zeggen dat ik mij vereerd voel met mijn prijs, het zie als een stimulans om te blijven schrijven, maar dat er vele zaken anders zijn die meer aandacht behoeven. Uiteraard dank ik iedereen vriendelijk die mij heeft verblijd met een leuke reactie of bericht.

Dat er de afgelopen twee weken iets veranderd is ziet iedereen, maar wat het nu daadwerkelijk inhoud wil ik wel eens proberen uit te leggen. Ik zie in mijn eigen leven een verschuiving. Ik weet dat ik super kwetsbaar ben, met name in mijn longen en heb zomaar het idee dat ik dit griepje beter kan laten passeren. Ik heb de groepsimmuniteit opbouw voor de zekerheid uitbesteed, als ik op straat rondkijk zie ik genoeg mensen die zich bijna vrijwillig beschikbaar stellen. Maar ook daarover meer op braindad.

Een fout in mijn medicatie bracht mij voor extra controle in het ziekenhuis. Er hing een onwezenlijke sfeer. De boodschap was weg wezen! Daar wil je niet zijn!! Blijf weg!!!

Nou heb ik altijd een zekere mate van eigenwijsheid gehad en realiteit is dat je het niet altijd voor het zeggen hebt gecombineerd met mijn doorzettingsvermogen, lag ik dus een paar dagen geleden voor de keus om misschien toch wel stiekem 112 te bellen met TIA-achtige klachten en uitval van de benen. Tja nou geloof ik gerust dat de CT-scanner waar ik dan in moet goed ontsmet zal zijn, maar de longproblemen bij corona patiënten worden ook in beeld gebracht in datzelfde apparaat. Wegblijven dus!

Nu zal ik in ieder ander geval iedereen adviseren om bij uitval van lichaamsfuncties het alarmnummer te draaien, in mijn specifieke geval is het ook vaak een kwestie van een ontregelde stollings waarde. Ik heb al meerdere keren op de spoedeisende hulp een te lage INR gezien die dan spontaan mijn klachten verklaarde. Serieus moet ik het risico nemen? Een afweging tussen twee kwaden.

Uiteindelijk heb ik het traject gevolgd dat ik ooit samen met mijn huisarts heb afgesproken. Het was geen nieuw symptoom en het was binnen 5 minuten verdwenen dus ik heb het naast me neergelegd. Wel de volgende dag ter bevestiging een te lage stollings waarde laten prikken.

boot
boot

Het maakte indruk op me, ineens is de zorg niet volledig bereikbaar. De huisartsen worden overspoeld, de specialisten verstopt en de IC’s overstroomd. Als er dan ook nog wat coronagevalletjes mijn kennissenkring insluipen wordt het dus tijd voor wat zelfdiscipline.

Geen boodschappen meer, geen winkels, geen nieuwe mensen. Toch maar wat meer binnen en opletten dat ze niet dichterbij komen. Ik tel de dagen af tot begin april, ik ben er klaar voor en mijn schip gelukkig ook!

 

Deel volg of reageer:
Whatsapp

De tweede prijs !!!

Sander op zijn boot

Vaak hoor ik terug dat ik op een leuke of pakkende manier mijn verhaal weet te vertellen. Dan maakt het niet veel uit of het op papier of virtueel is. Toch scoort het ene stukje beter dan het andere en ben ik om een of andere wonderbaarlijke reden nog nooit in DWDD geweest om mijn nieuwste boek te promoten. Scheelt ook wel dat ik nog nooit een boek heb uitgegeven natuurlijk!

Met een zee aan vrije tijd in het vooruitzicht, overwoog ik om daar maar eens verandering in aan te brengen. Punt van aandacht was het creëren van een creatieve en inspirerende werkplek. Thuis omringde ik mij met werken van mijn “creatieve geesten “ter inspiratie en vervolgens richtte ik mij op mijn zeilboot. Het idee is dat ik die op inspirerende plaatsen ga neerleggen, maar eerst natuurlijk het schip weer vaarklaar krijgen. Een en ander heeft toch wel te lijden gehad onder het veranderende klimaat en mijn rol daarin.

Ook wil ik “mijn stem“ terug vinden. Ik hoop dat het Markermeer me daar de ruimte voor geeft dit seizoen.

Er is namelijk veel gebeurd sinds ik in 2006 geconfronteerd werd met een aantal lastige auto immuunaandoeningen. In een poging een samenvatting te maken van mijn belevenissen in lupusland viel het me op dat de toon in mijn blog in de loop der jaren nogal veranderd was. De kijkcijfers op mijn website vertellen mij dat het nog steeds niet schrikbarend slecht is, maar ik vraag me wel af waar precies mijn stijl gebleven is. Het zou ook onbescheiden zo kunnen zijn dat dit proces groei heet en dat ik stiekem toch steeds beter wordt in het neerknallen van teksten…

Ik probeer door regelmatig te bloggen mijn schrijfspier in vorm te houden. Ook de publicaties op braindad zie ik als training. Mentaal uitgedaagd door de actualiteit en gekte van het moment. Het gaat de ene keer beter dan de andere, soms wordt de publicatie op het wereldwijde web zelfs niet eens overwogen. Maar dan toch mooi wel weer een uurtje training!

Soms ook schrijf ik in opdracht, of doe mee aan een wedstrijd. Jaarlijks terugkerend tafereel in dit verband is de Edgar-Stene prijs. In het leven geroepen door reuma zorg Nederland met als bedoeling aandacht te vragen voor reumatische aandoeningen in Nederland en in Europa.

Zoals je misschien weet won ik dit jaar de Nederlandse editie, met als kers op de taart inzending naar Europa. In ieder land wordt namelijk door de partners van de EULAR deze wedstrijd georganiseerd. Alle nationale winnaars worden vertaald ingezonden in de Europese competitie. Van de 15 beste Europese verhalen wordt dan een über winnaar geselecteerd. Het was mij al een groot eer mee te mogen doen aan de Nederlandse competitie, maar dat ik op een eervolle tweede plaats in de Europese competitie zou eindigen zie ikzelf nog steeds als plottwist.

De EULAR gaat mogenlijk niet door in verband met de corona griep epidemie en de tweede prijs had als grote consequentie dat ik hem niet persoonlijk hoefde op te halen. Dus per saldo mis ik daar niet veel aan. Het prijswinnende verhaal vind je op de pagina van reumazorg Nederland en natuurlijk ook op mijn eigen website…

Deel volg of reageer:
Whatsapp

De oudjes doen het nog best!

tegenlicht op het achterdek
het schip in

Voordat ik serieus kon overwegen het schip in te gaan, bereikte mij het besef dat dat helemaal niet eens kon. Het schip staat immers voor onderhoud op de kant ter winterstalling op dat er klein onderhoud aan gedaan kan worden. Eerst met de hogedrukspuit de mosselen er af en vervolgens een laagje anti aangroeiverf erop.

Ik had zelf al een paar pogingen ondernomen om de mosselen en de verf van plaats te laten wisselen, maar kwam keer op keer zo stuk thuis dat het me verboden werd. De klus dus opgesplitst in hapklare brokken en per comfortabele automobiel het heen-en-weer.

moeder en hulp
moeder en hulp

Het bleek een goed plan, door de afwachtende houding waren de mosselen en losse stukjes verf dusdanig uitgedroogd dat ze in een dag van de boot af te steken waren.

 

 

 

Bijkomend voordeel was de extra bescherming voor het

beschermd
beschermd

coronavirus, die na gebruik nog behoorlijk wat opleverde op marktplaats.

De boot is nog niet vaarklaar, maar het einde is in zicht. Nog een geel lijntje bijwerken, nog wat oranje witten, de motor aanhangen en de poetsmachine erover, het vaarseizoen komt er weer aan! Voor diegene die het gemist hebben , ik was van plan om aankomende zomer de hele zomer aan boord te verblijven, ziek en zeer aan de kade achterlatend. Toen wist ik nog niet dat er een griep aankwam. Ach het verandert niet veel in het plan, alleen de ligplaats…  ik denk een kilometer of twee uit de kust!

 

 

Deel volg of reageer:
Whatsapp

Veiligheidsbril en Mondkapjes

infuus of koffie
1 aprilgrap, niet erg geslaagd!

 

 

 

Daar gaat het in deze blog dus niet over, maar het maakt wel verschil in de kijkcijfers omdat iedereen op deze items aan het zoeken is. De hele wereld is gek aan het worden

 

Het is maar een griepje!

Voor een serieus verhaal over het coronavirus is het misschien beter om naar de website van het RIVM  of de patiëntenvereniging te gaan. Wil je  het iets minder serieus dan adviseer ik een portie braindad en voor wie overblijft is er de ” gewone blog ” van Sander.

Maak ik mij zorgen? Als realist sta ik met twee benen in mijn graf het orkest te dirigeren dat mijn leven leidt. Ik zorg er zelf voor dat de muziek te pruimen is en omring mij zelf met de dingen die ik mooi en fijn vindt. Soms wordt de regie bruut overgenomen door de man met de hamer. Dan beslis ik zelf niet meer over leven en dood maar leg ik mijn lot in handen van de wetenschap.

Zoals het gebeurde op 1 april 2010, nee het was geen grap… Nederland was serieus in de ban van de Mexicaanse griep en Sander dacht zijn leven in de waagschaal te stellen door met een SLE opvlamming het VU te bezoeken. Daar waar ik normaal gesproken op vertoon van mijn patiëntennummer een passende isolatiekamer krijg, ik heb een milde bacteriebesmetting die ze liever niet in het ziekenhuis laten zwerven, dus altijd isolatie, kreeg ik dit keer nullen op het rekwest. Drie nullen met een eendje ervoor, om de boze lupus weg te jagen.

Voor de niet-gebruikers onder ons de 1000 mg prednison waar ik hierover spreek is een soort ultiem redmiddel. Ik omschreef het ooit als “met de stuwkracht van een Boeing, een ongebreidelde eetlust en het gevoel dat je een vrouwtjesolifant de baas kan. De olifant hoeft niet per se opgegeten te worden!” Maar dat was voordat de Boeings spontaan uit de lucht vielen en klaarblijkelijk vliegen olifanten ook niet erg.

De milde onbekendheid van het Mexicaanse virus zorgde ervoor dat alle isolatiekamers bezet waren, maar omdat ik geen griep had en toch behandeling nodig, kreeg ik mijn infuus aan de koffietafel. Met naald in de hand mocht ik dan thuis genieten van de oppepper om vervolgens de volgende dag een nieuwe portie te halen. Gordels vast en niet langs Artis!

We zijn ondertussen 10 jaar verder en met vlagen passeert er  even makkelijk een nieuw virus als een nieuwe lupus opvlamming. Wat dat betreft doet het menselijk lichaam en het immuunsysteem een wedstrijdje met lotsbestemming en wilsbeschikking als ultieme prijs, maar zolang ik nog kan dirigeren klinkt er muziek.

Toch geeft het wel aan waar mijn angst ligt, officieel is het corona griepvirus nog steeds een zeldzame ziekte, met slechts een paar besmettingen in Nederland. Zoals ik ook in het stuk “zeldzaam eigenwijs “meld is het meest besmettelijke gedeelte tot dusver de naam, maar hoe zit het met mijn medische zorg als ik die echt nodig blijkt te hebben.

Heb ik als grootverbruiker de afgelopen 15 jaar meegeholpen met de instandhouding van een systeem of heb ik al mijn krediet opgebruikt en is het nu de beurt aan andere?

Wees gerust, ik lig niet echt wakker van deze vragen en heb nog steeds vertrouwen in het systeem al voel ik wel een licht griepje opkomen!

 

Deel volg of reageer:
Whatsapp

De bloemetjes buiten zetten

Uitzicht op de toekomst

Wrang kun je je afvragen of het wel leuk is om naar Facebook herinneringen te kijken. Zeker in mijn geval, 22 februari bleek een beladen datum. Waar het hele land in feeststemming verkeerde door het naderende carnaval, prepareerde ik mij op een zware openhartoperatie in 2016, kwam ik bij van een TIA in 2018 en had ik een levensbedreigende darmbloeding in 2019.

U begrijpt ik ben niet te carnavallen gegaan maar heb veilig de dag onder mijn bed doorgebracht waarbij ik het advies van mijn broer om naar het casino te gaan en te spelen op het getal 22 maar in de wind heb geslagen. Aan wind geen gebrek, maar de keuze tussen rood en zwart was voor mij niet te maken.

Het stemt mij evenzo enigszins filosofisch, zeker gezien de huidige ontwikkelingen rondom het Chinese griepvirus. Als de Chinezen overigens net zo open zijn over hun virusontwikkeling, als ze zijn over de Oeigoeren dan hoeven we ons nog steeds niet heel veel zorgen te maken. Hoewel… Ook dit nieuws verspreidt zich langzaam maar zeker!

Goed filosofisch dus, en dan heus niet dat het allemaal wel meevalt omdat ik toch al dat oude malariamiddel dat tegen het COVID 19 virus beschermd, slik. Nee de filosofie zit in de gestage achteruitgang. Iedere keer een beetje inleveren blijkt toch wel een stapel als je er van een afstandje op terugkijkt.

Je bent het pas kwijt als je het mist

Dat geldt ook voor mijn relativeringsvermogen. Ik had altijd een knipoog en een twist waarmee ik het voor mezelf en mijn omgeving draaglijk probeer te houden. Slechts bij vlagen en met veel gepers weet de humor mijn lijf nog te verlaten, al moet ik net zoals bij de toiletgang goed achterom kijken of het er wel mee door kan. Het is net als zout bij een gerecht, soms teveel, soms te weinig soms ook helemaal niet nodig.

Toch vond ik de ultieme foto voor bij deze blogpost. Het geeft de sfeer van dit gure stukje februari heel goed weer. Daarbuiten kon ik die knipoog die mijn groene bak me gaf toch niet helemaal negeren. Het geeft immers weer voeding aan een Nieuwe toekomst!

 

Deel volg of reageer:
Whatsapp

Uitzingen

museum “stuk”

Mijn ogen lijken het goed te houden. Waar ik het vorige week letterlijk even niet meer zag, begint mijn hoornvlies langzaam uitgedeukt te raken en wordt alles iets minder wazig. Tijd dus voor het volgende specialisme, uitslagen ophalen bij mijn longarts.

Bezoeken aan mijn longarts zijn nooit saai. dat begint al bij het einde van de vorige afspraak als hij vraagt wanneer we weer zullen afspreken. “Liever niet, iedere keer als ik u zie gaat het niet goed met me “. Toch kan ik met mijn longengeschiedenis niet helemaal zonder. We noemen het de onverklaarbare kortademigheid van Sander Otter, waar tegenwoordig ook de cardioloog in het overleg zit. Die wees gemakshalve naar de longen, maar plande  tegelijkertijd een functionele hartecho in om te kijken naar de pompfunctie.

 De longarts pareerde met een  inspanningstest op de fiets en ik, ik mocht de resultaten aanschouwen. Mijn kortademigheid in 22 verschillende grafieken samengevat. Adembenemende getallen waarvan ik slechts weet dat ik ten opzichte van het verleden een pittige stap terug heb gezet. Aan de interpretatie van de getallen waag ik mij niet eens, ten eerste om mezelf niet nodeloos ongerust te maken en om ook nog wat werk voor de arts in kwestie over te laten.

Een grafiek had zijn specifieke aandacht. De verwerking van de zuurstof tijdens piekbelasting was, hij zei het lief, “nogal woest “, wat wijst op schade in het regulatie systeem van de ademhaling, welke verstopt zit in het diepere brein. Constateren is mooi, een remedie is mooier. Het werd het meest vreemde recept dat ik ooit van een dokter heb gekregen.

“Zangles, of liever gezegd zingen in een koor, Daar zou je nog wel eens baat bij kunnen hebben. “Ik weet niet of het uit piëteit of uit klantenbinding was, maar ik heb altijd het gevoel dat er slachtoffers gaan vallen als ik zing.

Meer vanuit de technische kant gaan we ook nog een CT-scan laten maken van de thorax om niet in het bloedbeeld opgedoken vasculitus toch in beeld te brengen. Mijn hoofd heeft hij waarschijnlijk al opgegeven,  al sluit ik niet uit dat ik daar toch voor naar een ander soort dokter moet.

Bij de scan hoort uiteraard een controleafspraak om de resultaten te bespreken ,zodat ik geheel tegen de gewoonte in de Boelelaan kon verlaten in de wetenschap dat ik mijn longarts binnenkort weer ga zien Al moet ik er nog even over nadenken of ik het een goede ontwikkeling vindt dat de scan pas gemaakt wordt nadat ik bij de cardioloog op de fiets heb gezeten. De optimist rekent zich rijk met de gedachte dat ik het nog wel even uit zal zingen…

Deel volg of reageer:
Whatsapp

Niet voor het lapje houden

 

de eerste prijs

Zoals uit de vorige post blijkt was de staaroperatie op het “vroege gebeuren “na goed te doen. Geheel in lijn was ook de controle de volgende dag op zijn “vroegs “en om de lijn helemaal voort te zetten konden we zaterdag wederom vroeg op pad voor een prijsuitreiking.

Daar waar ik nog had gegokt op “patiënt van het jaar “bleek het te gaan om de Edgar Stene prijs. En dan komen we meteen in een soort tweedeling. Ik was namelijk van plan om publicitair iets meer te gaan betekenen voor deze wereld en de patiënt Sander Otter los te koppelen van de schrijver Sander Otter. Lastig als je dan een prijs wint in een schrijfwedstrijd als patiënt.

Consequent zijn als keuze, maar patiëntenbelang op een tweede plek? Ondanks het feit dat ik mijn bestuur ’s werk heb neergelegd, blijf ik toch als ambassadeur van het antifosfolipidensyndroom mijn boodschap verspreiden. Ook in het verhaal waarmee ik de Nederlandse editie van de Edgar-Steneprijs won trouwens. Maar omdat dit verhaal nog in competitie is, mag ik er verder niets over zeggen.

In ieder geval een geweldige lunch met inspirerende lotgenoten die allemaal hun verhaaltje klaar hadden, maar in de ogen van de jury een meerdere in mijn verhaal moesten erkennen. Ik vind het wel dapper van hen, dat ze de competitie met me aan dorsten aangezien dit jaar het thema nogal op mijn lijf was geschreven.

Na een goed verzorgde lunch merk ik trouwens wel weer waarom ik mijn bestuursfuncties heb neergelegd en een stapje terug heb  gedaan. Als ik wat vermoeider wordt ben ik halverwege de zin mijn eigen draad kwijt. Levert boeiende verhalen op, maar is niet echt handig.

Het was natuurlijk ook een volle week, waarbij ik toch iedere keer vroeg weer op pad was. Om de lijn voort te zetten merkte ik dat mijn geopereerde oog eigenlijk niet goed op gang kwam. Vandaag toch maar even gebeld of dat normaal was, wat uiteraard werd gehonoreerd met een consult aan het spoedspreekuur van de ogendokters aan de Boelelaan.

Het blijkt dat de verwijdering van mijn oude lens, normaal gesproken een fluitje van een cent, toch iets lastiger was geweest en er iets meer kracht was gebruikt dan gebruikelijk. Heeft te maken met de variantstaar die in mijn geval afkomstig is van prednison. Daardoor heeft het hoornvlies nogal “klappen gevangen “en moet nog even terugvallen in zijn oude vorm. Kortom waar ik nog het gevoel heb dat ik het allemaal niet goed zie, zie ik het allemaal goed al is het pas over een week of drie.

Ik krijg een déjà vu… Dat zeiden ze bij mijn stembanden ook… En eerlijk is eerlijk het duurde iets meer dan drie weken maar ik kan mij nog overal verstaanbaar maken!

Lees ook het artikel op de website van reumazorg Nederland

 

Deel volg of reageer:
Whatsapp

Oog heel kunde

Piraat

Vandaag dus de staar uit mijn oog laten halen. Op zich niet zo’n ingewikkeld kunstje, vermits je over de juiste apparatuur beschikt. De oogartsen in het UMC Amsterdam waren gelukkig goed voorbereid. Enige nadeel wat ik kon ontdekken was dat het nogal tamelijk ochtend mensen zijn op de Amsterdamse afdeling, wat er dan dus voor zorgt dat ik ook vroeg uitgeslapen was.

De operatie zelf, och gewriemel aan je oog, totaal niet vergelijkbaar met andere ongein uit mijn leven, goed verdoofd en goed te doen. Het kostte een beetje extra moeite omdat ik geen “oude mannenstaar “maar prednisonstaar had welke klaarblijkelijk iets lastiger te verwijderen was.

Nu met een kapje op achter de tekstverwerker, morgen voor controle en dan lijkt niets mijn scherpe blik meer in de weg te staan. Of het zou een andere oog moeten zijn, want met mijn prednisongebruik je natuurlijk gewoon afwachten dat die ook gaat zitten staren.

Deel volg of reageer:
Whatsapp

Met open ogen

 

Nu vergelijk ik mijn lichaam wel eens met dat van een oude man, maar over het algemeen is dat ironisch bedoeld. Met de dreiging van een Chinese grieppandemie worden de dingen echter in een heel ander licht gezet.

Tijd dus om de zaken scherp te zien! In dat licht kwam de oproep van de oogarts voor de staaroperatie goed qua timing. Aankomende donderdag (6 februari) is het al zover en zal mijn rechteroog onder het mes gaan. Een fluitje van een cent zo heb ik mij laten vertellen, al blijf ik natuurlijk wel een patiënt met een verhoogd risico dus de operatie vindt plaats in het vu.

Om mijn inspiratiespier te trainen is er een stukje verschenen op braindad.nl met daarin mijn kijk op de stand van zaken in de huidige wereld. En ook een stukje bloggen zonder ziekte zit in de pen om gepubliceerd te worden op mijn website otterig.nl. Allemaal in aanloop naar het wat grotere plan om wat vaker publiciteit te genereren. Ik heb zelf horen fluisteren dat er een heuse Wikipedia pagina in de maak is.

Ach, en als je dan toch bezig bent dan kan er tijdelijk ook wel weer wat vrijwilligerswerk bij. Voor de nationale lupusvereniging houd ik mij tijdelijk bezig met de sociale media die, eerlijk is eerlijk ook door het coronavirus, iets meer werk behoeft dan normaal. Enige voordeel wat ik tot dusver heb kunnen vinden is dat ik nu ook weer evenementen mag bijwonen. Dus aanstaande zaterdag kon je me tegengekomen in het Maasstad ziekenhuis waar de NVLE een regio Dag organiseerde.

Mijn agenda is sowieso goed gevuld op het moment, controlebezoek bij de cardioloog, uiteraard controle van de operatie bij de oogarts en het bijwonen van de prijsuitreiking van de Edgar-Stene prijs zijn ook van die dingetjes in mijn agenda. De optimist in mij zegt: “we gaan het zien!

Deel volg of reageer:
Whatsapp